კლასი 1: კუნთოვანი მუშაობის ენერგეტიკული უზრუნველყოფის ოპტიმიზაცია
(სტრუქტურული ენერგეტიკული ერგოგენულობის მოდელი)
უჯრედული და ქვეუჯრედული დონე, მიტოქონდრიების შიდა მემბრანის სტრუქტურული ორგანიზაციის ფარგლებში.
მიტოქონდრიების შიდა მემბრანის ფოსფოლიპიდური შემადგენლობა განსაზღვრავს:
ელექტრონტრანსპორტული ჯაჭვის კომპლექსების სივრცულ ორგანიზაციას;
ოქსიდაციური ფოსფორილაციის ეფექტიანობას;
პროტონული გრადიენტის სტაბილურობას და ენერგეტიკული დანაკარგების დონეს.
ერგოგენული ეფექტი ამ შემთხვევაში უკავშირდება ენერგეტიკული პროცესების სტრუქტურულ ოპტიმიზაციას, და არა სუბსტრატების მიწოდების ან ფერმენტული აქტივობის უშუალო ზრდას.
სტრუქტურული ენერგეტიკული ეფექტი ფორმირდება:
ხანგრძლივი ადაპტაციური პროცესების შედეგად;
მიტოქონდრიალური ბიოგენეზისა და მემბრანული რემოდელირების ფონზე;
ფიზიკური დატვირთვისა და მეტაბოლური სტიმულების ქრონიკული ზემოქმედების პირობებში.
მოკლეხნიანი ან ერთჯერადი ჩარევისას უშუალო ერგოგენული ეფექტი არ ვლინდება.
ფოსფოლიპიდური შემადგენლობის ოპტიმიზაცია:
არ ზრდის ენერგიის წარმოების პიკურ მაჩვენებლებს,
თუმცა უზრუნველყოფს მიტოქონდრიალური მუშაობის სტაბილურობასა და ეკონომიურობას.
ეფექტი ხასიათდება როგორც დაბალი ამპლიტუდის, მაგრამ სისტემურად მნიშვნელოვანი, განსაკუთრებით გამძლეობაზე ორიენტირებული დატვირთვებისას.
სტრუქტურული ენერგეტიკული ერგოგენულობა შეზღუდულია:
მემბრანული ორგანიზაციის ბიოლოგიური პლასტიურობის ზღვარით;
მიტოქონდრიალური ფუნქციის გენეტიკური და მეტაბოლური ჩარჩოებით;
ადაპტაციის დროითი ხასიათით.
პირდაპირი ჩარევის მცდელობები შეიძლება იწვევდეს მემბრანული ფუნქციის დისბალანსს, რაც ეწინააღმდეგება ფიზიოლოგიური რეგულაციის პრინციპებს.
მიტოქონდრიული მემბრანების ფოსფოლიპიდური შემადგენლობა განიხილება როგორც კონცეპტუალური, სტრუქტურული ერგოგენულობის მოდელი, რადგან:
აჩვენებს, რომ ენერგეტიკული ეფექტიანობა დამოკიდებულია არა მხოლოდ სუბსტრატებზე, არამედ სისტემის ორგანიზაციაზე;
აფართოებს ერგოგენულობის ცნებას ფერმენტული და მეტაბოლური ჩარჩოებიდან სტრუქტურულ დონემდე;
წარმოადგენს ძლიერ საგანმანათლებლო მაგალითს ენერგეტიკის სისტემური ხედვისთვის.
მიტოქონდრიული მემბრანების ფოსფოლიპიდური შემადგენლობა წარმოადგენს ერგოგენულობის სტრუქტურულ მოდელს, რომლის ფარგლებში ენერგეტიკული ეფექტიანობა განისაზღვრება სისტემის ორგანიზაციით, და არა ენერგიის მიწოდების ან სტიმულაციის გზით.