კლასი 1: კუნთოვანი მუშაობის ენერგეტიკული უზრუნველყოფის ოპტიმიზაცია
(ცხიმმჟავების მიტოქონდრიალური ტრანსპორტის სისტემა)
ძირითადად უჯრედული დონე, მიტოქონდრიალური ენერგეტიკული მეტაბოლიზმის ფარგლებში, მეორეული სისტემური ეფექტებით.
კარნიტინი მონაწილეობს
გრძელი ჯაჭვის ცხიმმჟავების
ტრანსპორტში მიტოქონდრიების შიდა მემბრანაში, სადაც ისინი
ერთვებიან β-ოქსიდაციის პროცესში.
ერგოგენული ეფექტი დაკავშირებულია
ლიპიდური ენერგეტიკული სუბსტრატების გამოყენების ოპტიმიზაციასთან
და ნახშირწყლოვანი რესურსების შედარებით დაზოგვასთან.
კარნიტინი არ წარმოადგენს უშუალო ენერგიის წყაროს, არამედ ასრულებს ტრანსპორტისა და რეგულაციის ფუნქციას.
ერგოგენული ეფექტი შესაძლოა გამოვლინდეს:
ხანგრძლივი, სუბმაქსიმალური დატვირთვების დროს;
პირობებში, სადაც ენერგეტიკული უზრუნველყოფა დიდწილად ეფუძნება ცხიმმჟავების ოქსიდაციას;
ორგანიზმის კარნიტინის სტატუსის შეზღუდვის ან მაღალი მოთხოვნის ფონზე.
მოკლეხნიანი, მაღალი სიმძლავრის დატვირთვებზე გამოხატული ეფექტი, როგორც წესი, არ ფიქსირდება.
კარნიტინი:
არ ზრდის მაქსიმალურ სიმძლავრეს ან ძალას,
მაგრამ შესაძლოა ხელი შეუწყოს ენერგეტიკული ეკონომიურობის გაუმჯობესებას ხანგრძლივი მუშაობისას.
ერგოგენული ეფექტი არის ზომიერი, არაპირდაპირი და კონტექსტზე მკაცრად დამოკიდებული, განსაკუთრებით ინდივიდუალური მეტაბოლური თავისებურებების გათვალისწინებით.
კარნიტინის ეფექტი შეზღუდულია:
ცხიმმჟავების ოქსიდაციის ფიზიოლოგიური სიჩქარის ზღვარით;
მიტოქონდრიალური ფუნქციის საერთო მდგომარეობით;
ენერგეტიკული მოთხოვნის ტიპით.
ფიზიოლოგიური კონტექსტის იგნორირებისას შესაძლებელია:
არაეფექტური მოლოდინების ჩამოყალიბება;
ენერგეტიკული სისტემების დისბალანსის მცდარი ინტერპრეტაცია.
კარნიტინი განიხილება როგორც მოდელური ერგოგენული მაგალითი, რადგან:
იგი მკაფიოდ აჩვენებს განსხვავებას ენერგეტიკული მხარდაჭერისა და ენერგიის უშუალო მიწოდების შორის;
წარმოადგენს ლიპიდური ენერგეტიკის რეგულაციის კლასიკურ ბიოქიმიურ რგოლს;
მნიშვნელოვანია როგორც კონტრასტული მოდელი კრეატინთან და ფოსფატურ დონორებთან შედარებისთვის.
კარნიტინი წარმოადგენს ერგოგენული მხარდაჭერის მოდელს, რომელიც ეფუძნება ცხიმმჟავების მიტოქონდრიალური გამოყენების ოპტიმიზაციას, რაც შესაძლოა გაზარდოს ენერგეტიკული ეკონომიურობა ხანგრძლივი დატვირთვების პირობებში ფუნდამენტური ფიზიოლოგიური ზღვრის ცვლილების გარეშე.